adım atamazdım bir kere görsem nurların nurunu ey dostlar nasıl bir aşk nasıl bi din nasıl iman ki bizimkisi her yerde dosttuz her yerde kardeş öyleleri gelmiş geçmiş ki aşkla geçen hayatlar biz bu aşkkın neresindeyiz aşk dolu hayatlar için bağışla bizi ya rabbim ya vedüd seni seviyoruz dua ile

lütfen görüşelim sizi hayal kırıklığına uğrattığım için özür dilerim

deniz teyzecim size ulaşmayı çok istedim ama rabbim ben isimlerini ezberlemeye başlayınca sizi tekrar karşıma çıkardı beni hatırlamadığınızı düşünüyordum evlendim ve soy ismim değişti ben emine küçüksöker hafızlığımı yarım bıraktım ve evlendim çocuğum var bi tane 3 yaşında size hayatımda çok ihtiyacım var lütfen görüşelim lütfen sizin kitabınız hep elimde rabbim isimleri onun rahmetiyle sizi hatırlatıyor bana

emineciğim,sizlerle bu sitede beraber olmak ne kadar güzel bir tevafuk yavrum. rabbim kendisini tanımayı, ve ona tam anlamıyla kul olmayı nasibetsin... sizler tarafından unutulmamak da ayrıca bir lutuf, rabbimin ödülü... şimdi nerelerdesin ne yapıyorsun bilmiyorum ama, öğrendiklerini, ilmeyenlere taşımak da şimdi senin görevin olmalı... sevgiyle kucaklıyorum .

deniz teyzemi bilirim ben rabbimin görülmiyenini gösterdi bize onu çok özledim o beni hatırlamaz ama allah onu bana unutturmasın

öğrenilmez mi ? diye. ama ben işin kolayını buldum, ne zaman önüme zorlanacağımı hissettiğim bir diş gelse, hemen, babacığımın okuduğu dua hürmetine deyip, korkmadan çıkarıyorum.

afyon ssk da çalıştığım yıllardı, 1978-79 olabilir. çok yoğun tempoda çalışıyordum, sıradan beş kişiyi çağırıp,anestezi yapıp, dışarı çıkarıyor, tekrar bu sefer dişlerinin uyuşma zamanına göre çekim için tekrar çağırıyordum. 25 yaşlarında bir gencin üst sağ ikinci azı dişini bir türlü çıkaramadım, dişi kırmamak için dikkat ediyor, ama kolumun aşırı yorulmasını önleyemiyordum. genci kapının yanına oturtuyor, başka birisinin dişini çekiyor, genci tekrar koltuğa alıyordum. böyle üç kere şansımı deneyip, tekrar sandalyesine aldığım sırada kapı açıldı, annemle babam istanbuldan geldiler,sürpriz yapmak istemişler,evde kimse olmadığı için, hastaneye gelip anahtarı alacaklar. dünyalar benim oldu, hastaları, özellikle kapının dibinde oturan, başka hastaların moralini bozmasın diye dışarı çıkaramadığım hastayı bile unuttum. ama babam onu gördü, bu delikanlı niye burada oturuyor kızım? dedi.anlattım, üç kere deneyip dişi kımıldatmayı bile başaramadığımı söyledim. yol yorgunu babacığım, yerinden fırladı,al bakayım, şu çocuğu koltuğa dedi. kendisi de delikanlının sol arkasına geçti, sağ elini çocuğun omuzuna koyup bir şeyler okumaya başladı, birden bana dönüp,çek, kızım dedi, bir an bile düşünmeden dişi tuttum, tutmamla diş yerinden çıktı. aynı anda delikanlı beni itip koltuktan fırladı babamın ellerine sarılıp öpmeye başladı. dişten ve hastadan kurtulmanın sevinciyle babacığıma e dua okuduğunu sormayı unuttum. bu anımı bilen dişhekimi arkadaşlar bana çok kızar, böyle bir dua öğ

senin yokluğuna yıllar geçsede dayanmak, alışmak.nasıl becerebilir ki insan? nasıl yapılır ? yaşar hocam gitmiş.içimiz paramparça olmuş.ne yazsam?yazamıyorum.elim titriyor, gözlerim doluyor can hocam, canım hocam.senden bana hatıra kalan bir adet pamuk yüzlü resmin ve buluştuğumuz rüyalarım.seni nasıl özlediğimi bir bilsen.canım hocam.içimde derin bir sızısın.mekanın cennet, kabrin ak pak olsun inş.